Norway — Senegal

ورزشگاه مت‌لایف امشب شاهد اتفاقی نادر بود – تابلوی نتایج یک داستان می‌گفت و جریان بازی داستانی دیگر. نروژ ۳ بر ۲ پیروز شد، اما سنگال در چهل دقیقه پایانی ۶۸ درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت و ۱۶ شوت به سمت دروازه نروژ زد در حالی که نروژ ۱۳ شوت داشت. xG (گل‌های مورد انتظار) ۲.۲ به ۱.۷۲ به نفع نروژ بود – اختلافی که وجود دارد، اما به سختی حاشیه پیروزی را توجیه می‌کند. این تناقضی است که بر فراز ایست رادرفورد آویزان است. نروژ در فرصت‌هایی که داشت بی‌رحم بود. مارکوس پدرسن، که در دقیقه ۱۳ به دلیل مصدومیت جولیان رایرسون به عنوان تعویض زودهنگام وارد زمین شد، با یک گل در دقیقه ۴۳، اعتماد را به طرز چشمگیری جبران کرد و نروژ را با یک برتری به رختکن فرستاد که آمار نیمه اولشان به سختی آن را توجیه می‌کرد. سپس طوفان آغاز شد. سه گل در ده دقیقه پس از شروع مجدد، و بازی عملاً قبل از ساعت به پایان رسید. ارلینگ هالند به سادگی بی‌رحم بود: یک گل در دقیقه ۴۸، دیگری در دقیقه ۵۸، هر دو از آن نوع تمام‌کننده‌های غریزی که او را در هر سطحی تعریف می‌کند. وقتی سنگال در دقیقه ۵۳ توسط اسماعیل سار نتیجه را ۲ بر ۱ کرد، هالند در عرض پنج دقیقه پاسخ داد. بازی پیچیده می‌شود، او آن را ساده می‌کند. امتیاز ۸.۷۶ – بدون هیچ بحثی. ضعف نروژ ساختاری بود. سه فرصت بزرگ از دست رفته از پنج فرصت، اسراف‌کارانه است، و سقوط مالکیت توپ آن‌ها در نیمه دوم به ۳۲ درصد، تیمی را نشان می‌دهد که نمی‌تواند توپ را هنگام دفاع از برتری حفظ کند. این آسیب‌پذیری می‌تواند در برابر حریفان قوی‌تر گران تمام شود. سنگال تنها دو فرصت بزرگ از سه فرصت را به گل تبدیل کرد و تنها چهار شوت در چارچوب از شانزده تلاش داشت – نسبتی که باید کادر فنی آن‌ها را نگران کند. سار تمام شب برق‌آسا بود، با امتیاز ۸.۵، بارها جناح راست نروژ را به چالش کشید. موسی نیاخاته با امتیاز ۷.۸۳ دفاع را محکم نگه داشت، اما حتی آرامش او نیز نتوانست شکاف‌هایی را که هالند در آن ده دقیقه ویرانگر از آن‌ها بهره‌برداری کرد، پر کند. تعویض دوگانه در دقیقه ۵۴ نشان از قصد و نیت داشت و در نهایت پاسخی را به همراه داشت – گل دقیقه ۹۰ سار پایان بازی را پر از استرس کرد، اما زمان به پایان رسیده بود. نتایج را می‌توان در زمین بازی از دست داد – در FootLegion گل‌های تیم شما برای همیشه باقی می‌مانند. اکنون، بحث: آیا درخشش هالند، تیم نروژ را که بدون او واقعاً شکننده است، پنهان می‌کند؟ و آیا تسلط سنگال در نیمه دوم کیفیت واقعی بود – یا نروژ با عقب‌نشینی بیش از حد، فشار را به خود دعوت کرد؟