Colombia — Ghana

Het Arrowhead Stadium hield de adem in gedurende de hele wedstrijd – maar de vraag was niet wie er zou scoren, maar waarom Colombia maar één keer scoorde. Dat is de paradox van deze avond in Kansas City. Colombia nam vanaf de eerste minuten de wedstrijd in handen: 67% balbezit in de eerste helft, 91% passnauwkeurigheid, 20 schoten, xG 2.19 – dit was niet zomaar dominantie, dit was verstikking. Vijf grote kansen – en vier daarvan werden gemist. Als deze verspilling er niet was geweest, had de score verpletterend kunnen zijn. De hoofdrolspeler en tegelijkertijd de schuldige was Jhon Arias. In de 12e minuut – een gele kaart, in de 14e minuut – een doelpunt. Twee aanrakingen met een interval van twee minuten, die het hele lot van de wedstrijd bepaalden. Zijn kenmerkende flankerende doorbraak werkte vandaag op het juiste moment. Maar Colombia had zichzelf zo'n nerveuze finale niet mogen veroorloven: vier gemiste grote kansen – dat is een systemische ziekte, geen toeval. Ghana is een apart verhaal van moed. Nul schoten op doel gedurende de hele wedstrijd, xG 0.26 – qua cijfers complete hulpeloosheid in de aanval. Maar zeg dat maar tegen Lawrence Ati Zigi, die de avond van zijn leven had: rating 9.64, zeven reddingen, een muur die Colombia niet opnieuw kon doorbreken. Ghana creëerde niet – ze overleefden, en deden dat met georganiseerde waardigheid. In de tweede helft nivelleerde het balbezit zich tot 54:46 – het team vond houvast en stopte met alleen maar verdedigen. De wissels van Iñaki Williams en de komst van Abdul Fatawu Issahaku voegden scherpte toe aan de flanken, maar zonder echte afronding bleef dit alles een dreiging zonder beet. De score van 1:0 is eerlijk gezien het resultaat, maar spottend bescheiden gezien de inhoud. xG 2.19 tegen 0.26 – zo'n verschil tussen statistieken en echte doelpunten komt niet vaak voor. Colombia won, maar doodde de wedstrijd niet toen het kon. Ghana verloor, maar was niet gebroken. Gustavo Puerta (rating 8.76) werd de spil van het middenveld, Davinson Sánchez dekte alles af wat in het strafschopgebied vloog. Colombia kan bouwen – nu moeten ze leren afmaken. Op FootLegion kan niemand de doelpunten van jouw land afpakken – bewaar deze wedstrijd voor altijd. Nu aan jullie, fans: kon Zigi in zijn eentje een gelijkspel eruit slepen, of moest Colombia gewoon meer scoren? En de tweede vraag – James Rodríguez ging in de rust eraf: is dit een tactische zet of een signaal dat de legende zijn laatste minuten op het WK speelt?