England — DR Congo

Atlanta hield vanavond de adem in — en heel lang ademde het in de verkeerde richting voor Engeland. Hier is de paradox die deze wedstrijd definieert: Engeland had een xG van 2,04, DR Congo had 0,8 — en toch waren het de Luipaarden die vanaf de zevende minuut tot aan de vijfenzeventigste leidden. De cijfers schreeuwden Engelse dominantie. Het scorebord schreeuwde iets heel anders. Brian Cipenga sloeg toe in de zevende minuut en gaf zijn team een fort om te verdedigen. Het plan van DR Congo was vanaf de aftrap transparant — diep zakken, compact blijven, absorberen, straffen op de counter — en 68 minuten lang werkte het prachtig. Hun doelman verrichtte vijf reddingen. Hun verdediging behield haar vorm onder 60 procent balbezit en 16 schoten. Eerlijk is eerlijk: gedisciplineerd, moedig verdedigen. De zwakte? Hun ene grote kans, die misten ze — en toen het tij keerde, hadden ze geen aanvallend platform meer om daarop te reageren. Het verhaal van Engeland is tegelijkertijd indrukwekkend en gênant. Zeven grote kansen. Zes gemist. Een passnauwkeurigheid van 91 procent die bijna niets doeltreffends opleverde tot het laatste kwart. Jude Bellinghams gele kaart in de 19e minuut — een bekende flits van frustratie — kostte hem veel vrijheid in de eerste helft. Noni Madueke, Engeland's scherpste wapen voor zijn wissel in de 61e minuut, vond constant ruimte, maar de laatste bal liet iedereen herhaaldelijk in de steek. De dubbele wissel — Bukayo Saka en Anthony Gordon — veranderde het tempo en creëerde de voorwaarden voor wat volgde. Harry Kane. 75e minuut, een aanvoerdersafwerking. 86e minuut, een beheerste goal van dichtbij die het bezegelde. Beoordeling 8,11 — de beste op het veld. Toen Engeland iemand nodig had om het gewicht van een toernooi te dragen, leverde Kane met stille autoriteit. Of dit team verdiende te winnen is oprecht discutabel — het xG-verschil was reëel, maar slechts 2 van de 7 grote kansen benutten is een gewoonte die dit team zich niet kan veroorloven te behouden. Op FootLegion zijn die Kane-goals voor altijd van jou — niemand neemt ze je af. Nu aan jou: was dit een verdiende Engelse overwinning, of werd DR Congo beroofd door een score die hun inspanning niet weerspiegelt? En als Engeland in dit tempo grote kansen blijft missen — hoe ver kan Kane hen dan alleen dragen?